Maviye Birşeyler

Sevgili mavi
Çocuklar camıma taş atardı bir zamanlar.
Bense şiir.
İçimde dünyanın en yaşlı çocuğu otururdu.
Kalktığında ayak parmaklarımın ucunda duruyordu.
Diğer çocuklar cana can oynardı içimde,
Kimi zaman sek sek ve en çokta çelik çomak..
Gökkuşağı gibiydim, siyahım görünmezdi.
İşte bende böyle bir adamdım.
Çocuklardan biri gökkuşağına bakar sorardı:
Siyah renk orada ne yapıyor baba?
Babam öldüğünde siyah renkte bir meteor taşı parçalandı içimde.
Babamda işte öyle bir adamdı.
Rengarenk şekerler getiren çocukları
Ellerinden öperek yaşardı.
Öldüğünde pamuk şekeriydi.

Mavi
İnsan sana göre papatyaları kopararak yaşamalı,
Topraktan arınmalı,
Hep seviyor kalmalı.
Bense her gecenin sabahına şiirler bırakıyorum durmadan.
Tanrı bilir diyorum,
Her insanı örtünebileceği kadar karanlıkla kaplar.

Geçen sabahı
Bir güneşin doğmasıyla geçirdim.
Şiir mısraları düştü sayfalarıma.
Yaz ayında yağan dolu taneleri gibi
İri bilye tıpırtılarıyla.
Kendimi sırf bu yüzden travma geçirmiş bir hastaya benzettim.
Ucuz benzetmeler, yırtık uçurtmalardır.
Mavi
Bir dörtlüğe bulanır.
Ve onu bu şiirden kurtarırlar..

Ah mavi
İçimde sanki hep aynı kapıyı çalan misafir
Aynı basamakları çıkan ruh.
Can, içim..
Çalmadan içeri giren bir kere de sen olsaydın.
Anahtarları asarken askıya
Keşke kapıyı açık bıraksaydın..