Ekin

Gecelerin gündüzlerini
Gündüzlerin gecelerini
Aydınlatır.

Velhasılkelam :

Gece ve gündüzlerin,
Birbirlerine aydınlanmalarını
Adlandırır.

Biri alır güneşi,
Öbürü yıldız sunar.
Biri diğerine ışık tutar.

Bir başkası bir geceyi,
Akıl almaz gündüzüyle
Karanlıklandırır.

Bir güneşi batırır biri
Biri ayı aklandırır
Bir yıldızı anılandırır biri

Biri bekler çiçekleri,
Biri açsın diye çıldırır,
Bir başkasıysa sulandırır.

Biri çocuklar içinde nazlı
Biri kendi kendini doğurur yamaçlarda
Biri semayı ayaklandırır

Arkasından bakar biri
Biri toz koklatmaz kimseye
Biri kendini çiçeklendirir

Tırmalar biri el vermez gönüle,
Biri duvara yaslar yüzünü
Taşlaştırır.

Biri sevgisini serper birdenbire ;
Havasına, suyuna, taşına, toprağına
Bir tohumu umutlandırır.

Biri şiirlerle sevgisini besler.
Biri gözleriyle içine akıtır;
Şiirleri utandırır.

Canlılar hep bekler gibidir,
Oysa hiç beklemezler
Biri sevdirir, biri terkeder kendini

Alevlendirir yürekleri biri
Biri üfler soğumuş külleri
Yoktur artık biri, hiç.

Yürür biri yolunda
Biri kestirir yolundan
Kimisi eder, kimisi keder

Biri taçlandırır kendini papatyada
Birisi ise karalanır temiz bir sayfada
Kimisi de okur durur, oturur arkada

Bir çiçeğin özü şölendir arıda
Gökkuşağında saklıdır bir orkestra
Bu renkleri de çalar durur insan;
Üzülme, üzme.
Sev, sevil.
Kırma, kırılma.
Gül, güldür,
Nefes nefese kal,
Yaşama inat bu sevdaya..