?

Oturup kendimden tekrar tekrar özür diliyorum. Ne için mi? Bana yapmasına izin verdiğim herşey için olsa gerek. Birimizin bir diğerimizi ne kadar affetiğinin bir önemi de olmasa gerek deyip iç sesimi bastırıyorum. İnsan kendini affedemiyor. Nerede ne yaptığının yahut ne yaptığımın bir önemi kalmadığında, kaybolmak eyleminin sonsuzluğuna tanıklık ediyor.Yeniden doğmak için artık geç kalınmıştır, ölüme davetiye basılmıştır. Bu durumun iyileşmesi için söylenecek sözler ve yapılacaklar kalbin kimyasını oluşturmaz, bilmez. Kalbiniz kadar kırılgan ve bir o kadar da değerli, onun kadar ucuz bazı hediyeler vardır. Şimdi soruyorum, kaça gidecek dersiniz, dilinizden düşürmediğiniz onca aşkınız?